„Pobudka”

Święto Pracy

[1891]

Ustanowione przez Międzynarodowe Socjalistyczne Kongresy w Paryżu 1889 r. Święto 1 Maja zatwierdzonym zostało w ciągu dwóch lat ostatnich przez cały szereg kongresów w rozmaitych krajach: kongres hiszpańskiej partii robotniczej w Bilbao, kongresy socjalistów francuskich w Lille i Calais, socjaldemokratów niemieckich w Kalle, kongres robotniczy w Brnie, robotników portugalskich w Lizbonie, szwajcarskich w Zurychu, robotników włoskich w Mediolanie, górników amerykańskich w Stanach Zjednoczonych etc.

Święto więc 1 Maja obowiązuje socjalistów wszystkich narodowości i partii. Obowiązuje więc i nas Polaków, tym bardziej że pod strasznym uciskiem najazdu wstecz się cofamy, zamiast postępować naprzód w zwycięskim cywilizacyjnym pochodzie, że jest ono protestem pracy nie tylko przeciw kapitałowi, lecz i przeciwko rządom zaborczym, broniącym w Polsce kapitalistycznego ustroju.

Żądanie 8-godzinnego dnia pracy, stając się w Polsce prawem, byłoby pierwszym zwycięstwem polskiego proletariatu nie tylko na drodze ekonomicznego, lecz politycznego i narodowego wyzwolenia. Pociąga ono za sobą natychmiastowe ważne korzyści dla całego narodu: zatrudnienie robotników pozostających bez pracy, a zatem podwyższenie płacy roboczej, obniżanej dziś przez konkurencję między robotnikami, skutkiem nadmiaru rąk roboczych; wypoczynek robotników po ciężkiej, w niehigienicznych warunkach pracy i czas wolny, niezbędny dla rozwoju umysłowego, a zatem i politycznego.

Obowiązkiem więc naszym jest agitować, aby manifestacja 1 Maja wypadła w Polsce jak najpowszechniej i jak najenergiczniej!

W kraju rozdartym między trzy państwa o różnym politycznym ustroju różną musi być ona co do swej formy. Gdy pod zaborami austriackim i pruskim tolerowane są wiece, gdzie w granicach policyjnej cenzury robotnicy mogą wypowiedzieć publicznie zaledwie skromne żądania, pod zaborem moskiewskim i to jest wzbronionym.

Posiadają jednak robotnicy polscy broń legalną a poważną, której z powodzeniem użyć można pod wszystkimi trzema zaborami, wobec której bezsilnymi są najbardziej despotyczne rządy.

Bronią tą jest bezrobocie! [w rozumieniu strajku, czyli zaprzestania pracy – przyp. redakcji Lewicowo.pl]

Broni tej chwycić się powinni jako protestu w dzień 1 Maja, zanim pochwycą broń bardziej przekonywującą, gdy wybije godzina rewolucji!

________________
Powyższy tekst pierwotnie ukazał się w miesięczniku „Pobudka (La Diane) – czasopismo narodowo-socjalistyczne. Organ Polskiej Narodowo-Socjalistycznej Partii” nr 3/1891, Paryż, luty 1891 r. Od tamtej pory nie był wznawiany, poprawiono pisownię wedle obecnych reguł.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *