PPS

PPS o Październiku ‘56

Rehabilitacja Władysława Gomułki i jego wejście do aktywnego życia politycznego usuwa na drugi plan grupę komunistów niewolniczo posłusznych Rosji Sowieckiej. Dojście do skutku tego przełomu w wewnętrznych stosunkach partii komunistycznej mimo drastycznej interwencji liderów wszystkich grup politbiura Kompartii Związku Sowieckiego, świadczy o sile naporu polskich mas pracujących i całego społeczeństwa w kierunku rzeczywistej demokratyzacji stosunków wewnętrznych i usamodzielnienia się od ZSRR. Gdy jednak zwycięstwo grupy Gomułka – Cyrankiewicz może być rozumiane jako krok ku utrwaleniu i pogłębieniu nowego kursu, treść polityczna, gospodarcza i społeczna proklamowanej przez komunistów w Polsce nowej polityki nie może zaspokoić pragnień i dążeń klasy robotniczej. Poza tym, póki nie ma ożywionych wyraźną ideą, a nie nakazem płynącym z góry, samodzielnych organizacji robotniczych, zdolnych do codziennej obrony osiągniętych zdobyczy i pogłębiania ich wysiłkiem zbiorowym, póki każda decyzja należy do jednej monopolistycznej partii, żadna pozycja uzyskana na drodze do demokratyzacji nie jest pewna jutra.

Klasa robotnicza nie może zapomnieć, że tenże Gomułka stał na czele rządu i partii w okresie oszukańczych plebiscytów i wyborów. Pod jego rządami zniszczony został niezależny ruch zawodowy i spółdzielczy oraz zlikwidowana PPS, co doprowadziło do rozbrojenia proletariatu i wszystkich dalszych tragicznych konsekwencji.

Nic też nie wskazuje, by Gomułka wyrzekł się systemu monopartii i dyktatury nad proletariatem. Jego bunt przeciw przeszłości zamyka się w ramach dążeń do uzyskania pewnej swobody ruchów wobec ZSRR i ratowania władzy komunistycznej nad Polską przez łatanie dziur wytworzonych dziesięcioleciem niewolniczego stosowania w Polsce sowieckich wzorów.

W tej sytuacji klasa robotnicza musi wykazać więcej niż kiedykolwiek czujności i aktywności, by nie dopuścić do zatrzymania zachodzących przemian w ramach, jakie chcieliby im narzucić komuniści. Dalszy zdecydowany nacisk mas pracujących winien iść wyraźnie w kierunku stworzenia trwałych przesłanek dla realizacji socjalizmu na bazie dokonanej i rozszerzanej w miarę posiadanych środków industrializacji kraju oraz przeobrażeń struktury społecznej, zaszłych w toku wojny i ostatniego dziesięciolecia. Podstawowym warunkiem wejścia na drogi rzeczywistego i niezagrożonego reakcją budownictwa socjalizmu jest odzyskanie pełnej suwerenności państwa polskiego i pełnej swobody obywateli, a w pierwszym rzędzie niezależności i prawa legalnego istnienia dla politycznych, zawodowych i spółdzielczych organizacji ludu pracującego.

Zdrowy instynkt mas pracujących skierował je ku poparciu Gomułki w jego starciu z moskiewską frakcją PZPR. Świadomość klasowa proletariatu wskazuje teraz utrwalić i rozwinąć osiągnięte pozycje dla spotęgowania znaczenia klasy robotniczej i jej rzeczywistego wpływu na dalszy bieg wydarzeń. Polska Partia Socjalistyczna, wyrażając pragnienia i wolę mas pracujących, wzywa robotników i pracowników polskich przebywających na wychodźstwie, do masowego skupienia się pod sztandarem polskiego socjalizmu, by wespół z masami ludu pracującego Polski walczyć o poszerzenie i pogłębienie procesu wyswabadzania się kraju przez:

a) zdecydowane zerwanie z systemem totalitarnej zbiurokratyzowanej gospodarki państwowej i przyjęcie systemu planowej gospodarki wielosektorowej, uwalniającej inicjatywę drobnych przedsiębiorstw przemysłowych, handlowych, rzemieślniczych i gospodarki indywidualnej chłopskiej,

b) przeprowadzenie rewizji wszystkich dotychczasowych umów ze Związkiem Sowieckim w celu unormowania współżycia z naszym wschodnim sąsiadem, na podstawie pełnej równości i nie wtrącania się w sprawy wewnętrzne,

c) likwidacją dyktatury na drodze swobodnych wyborów Sejmu, przeprowadzonych pod kontrolą międzynarodową,

d) dopuszczenia natychmiast do legalnego życia Polskiej Partii Socjalistycznej,

e) pełne uniezależnienie związków zawodowych i instytucji spółdzielczych i przywrócenie związkom rzeczywistej roli reprezentacji gospodarczych interesów klasy robotniczej.
Centralny Komitet Zagraniczny Polskiej Partii Socjalistycznej podkreśla z całym naciskiem, że naród polski stanął znów w obliczu jednej z tych chwil decydujących, w których nie wolno nikomu zamykać się w obrębie prywatnego życia. Tylko wielkim zbiorowym wysiłkiem robotników, pracowników umysłowych i chłopów można usunąć istniejące zapory na drodze do wolności i socjalizmu demokratycznego. Pełni podziwu dla walki i pracy mas ludowych w kraju, wzywamy robotników i pracowników polskich na wychodźstwie, by włączyli i swoje siły do tych zmagań, wstępując w szeregi Polskiej Partii Socjalistycznej.

Centralny Komitet Zagraniczny
Polskiej Partii Socjalistycznej

Londyn, 26 października 1956 r.

________________________________________________________

 Powyższy dokument przedrukowujemy za „Przedświt – biuletyn organizacyjno-informacyjny Polskiej Partii Socjalistycznej w Republice Związkowej Niemiec” nr 4 i 5, kwiecień – październik 1956.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *